CV (under construction)

BIOGRAFIE

Maaike Gottschal
Woonachtig te Rotterdam
Gouwstraat 56c
http://www.textielfabrique.nl

Geboren in Haarlem 
In het jaar 1973

Opgegroeid in Lelystad. Deze stad is bedacht door Ingenieur Lely. Dit klinkt niet best maar het was fijn aanmodderen in de kale polder toen ik klein was. Er was riet, uitzicht op de horizon, we hadden laarzen aan en we bouwden onze eigen wereld. Toch, het zou beter geweest zijn als Ingenieur Lely met een (vrouwelijke) kunstenaar had samengewerkt.

Lagere school: De Regenboog

Dit was echt een fantastische (!!) school. I stond elke dag voor de deur te wachten tot de School open ging. De dag begon, gezeten op een laag knie krukje waar je je benen onder moest vouwen, met een uur voorlezen. Ik weet nog dat meester Frits “De meester van de zwarte molen van Tonke Dracht” voorlas. ZOooooo spannend!! Ook hadden we 3 x per week 1,5 uur handenarbeid, (Houtbewerking, metaal, textiel), en mocht je je eigen lespakket samenstellen. Spelling vonden ze niet zo belangrijk. Naast school bracht ik al mijn tijd door met het maken van sieraden, heel, heel heel veel lezen, naaien en gitaar spelen. In de vakanties ging naar mijn Oma Louise(fantastische pianiste en kantkloster) en tante Carla. Zij leerden mij weven, spinnen, vlechten, schilderen, borduren, kantklossen. Ik was altijd aan het maken, denken, lezen en ik was altijd verliefd. Als eerst op Martijn voor wie ik ooit een kerstkaart, kerstboom programmeerde op de computer van mijn vader. Even ter visualisatie. Dit was de tijd dat eerste MC Donald restaurants openenden en bambi in de bioscoop draaide. We aten spaghetti met strooikaas en als mijn moeder geen zin had in koken gingen we bij de Chinees afhalen. 

Middelbare school: SGL

Lastige periode pubertijd. Ik werd een beetje uitgelachen om mijn zelfgemaakte kleding. Ik was eigenlijk een beetje een super nerd die nog popen en knuffels speelde. Totale eigen fantasiewereld. Op school verveelde ik me een beetje. Toen ik overstapte naar het VWO ging het wat beter. We hadden een paar fantastische docenten en organiseerden een 8mm film festival. Mijn team won de voor beste film met de zelf geschoten en gemonteerde 8mm film “Griezels, groezels en andere viezigheden”. Ook bouwde ik in die tijd een eigen doka in mijn huis om foto’s te ontwikkelen. Voor mijn eindexamen haalde ik een 9 voor Nederlands en voor handvaardigheid. Voor dit vak deed een project over Marcel Duchamp en eindigde met de bouw van lichtgevende persplex versie van een Griekse tempel. Ik denk dat ik ergens had gelezen dat Griekse tempels vroeger met veel kleuren beschilderd waren dus ja waarom niet ook “lichtgevend”. In mijn vrije tijd werkte ik als vrijwilliger bij “De Batavia”. Hier werd een replica gebouwd van V.O.C schip. Ik gaf er rondleidingen over houtverbindingen en de geschiedenis van de V.O.C. Ik kwam er eigenlijk voor de jongens van het bouwteam. Zo mooi om die aan het werk te zien. Tijdens een gezamenlijke reis met het hele bouwteam en de vrijwilligers door Scandinavië werd ik verliefd op Wouter Rengelink een van de jongens van het bouwteam. Hij was niet zo goed met zijn handen kan ik me herinneren, hij had wel veel praatjes en hij maakte kreun geluiden tijdens het eten. Op mijn 17 ging op mijn zelf wonen. Op mijn 18e haalde ik mijn VWO diploma.

Hoger onderwijs: HKU, UvA, Rietveld

Bijbaantjes: Olfactometrisch Laboratorium Amsterdam & wolwinkel “De Afstap”.

Ik weet niet of ik er veel over kwijt wil over mijn tijd aan kunstacademie. Ik begon op de HKU. Alles was altijd “prima” wat ik deed maar de opdrachten waren een beetje saai. Daarom vertrok ik naar de UvA om kunstgeschiedenis te studeren. Een hele eenzame periode uit mijn leven. Een paar hoorcolleges per week en voor de rest zat je thuis te lezen. Ook bracht ik veel tijd door in de bibliotheken van UvA. Ik kan me niet herinneren dat ik een vriendschap sloot tijden de opleiding. De hoorcolleges over archeologie waren fantastisch zo ook de colleges van Ernst van de Wetering. Hij was restaurator bij het Rijksmuseum en vertelde over zijn ontdekkingen in het laboratorium. Zo mooi om door alle lagen verf heen te kijken en mee te puzzelen over de opbouw van een schilderij. Enfin ik miste het werken met mijn handen. Dus ik melde mij aan bij de Rietveld en begon in het 2e jaar. Ik had op de afdeling autonoom of/en textiel moeten zitten maar ik deed sieraden en mode. Ik haalde mijn diploma in het jaar 2000. Achteraf vind ik het raar dat ik in deze studie tijd niet veel heb gedaan met alle technieken en kennis die in jongere jaren had opgebouwd. De focus was de ontwikkeling van de “Ik” achter de kunstenaar. Iets wat niet echt mijn interesse had. Ook bleven ze maar door gaan over Deleuze… Waar was Spinoza? Ik kan me niet herinneren dat er er goede lessen philosophy en kunstgeschiedenis wel gegeven. De docente kunstgeschiedenis had het er wel over dat ze eyeliner had tatoeëren. Wat nog steeds een goed idee is. 

Stage: Joke Robaard, Job van Bennekom, Casco.

In de tijd na mij afstuderen leerde ik de kunst, mode en designwereld kennen. Joke Robaard, Job van Bennekom, Lisette Smits. Hele fijne mensen om onder te werken. Ik werkte bij Job en zijn team aan RE-Magazine#8. RE-Magazine#8 keek vanuit het verleden naar de toekomst. Super interessant. Ik schreef mee aan de teksten, dronk heel veel koffie verkeerd en deed de styling van een fotoshoot met Niels Schumm & Anuschka Blommers. Best goed toch 😉

Re-magazine#8jpg.jpg
Styling-contribution.jpg

Samen met Roos Gortzak en Arne Hendriks werkte ik als projectleider bij Casco. Ik heb daar zeer veel interessante kunstenaars leren kennen. Interessante mensen. Sommigen met best een groot ego. Ik denk toch dat Marti Guixe het aardigst vond. We maakten met hem een Gin-Tonic feestje GAT FOG PARTY met een agrarich landbouwwerktuig, een vernevelaar. Je kon het drankje ruiken en inademen. Heel mooi. 

Blijkbaar doet CASCO wel aan het verwijderen van sommige kunstenaars uit de archieven want mijn eigen project (samen met Uli Schuster). Het project gaat over (Nationale) identiteit en vormtaal, toe-eigening en verandering. Gelukkig heeft Uli Schuster een goed archief waar in deel van het project is terug te vinden. Mijn project United by Stripes ging vooraf aan dit project. Dit project ging over de streep in beweging. Een poster die ik maakte om het concept duidelijk te maken vind je hier. Het project “United by Stripes begon ik denk ik na mijn stage bij Job en ik presenteerde het voor het eerst tijden de Design Mai Berling in Galerie Blumen van Susanne Schmitt. Van Susanne en haar galerie valt niks terug te vinden. Maar we hadden een fantastische tijd in Belijn. 

Een van de dingen die mij ook nog helder voor ogen staat uit de CASCO tijd is onze (Ik mocht mee als hulpje van Lisette Smits) onze reis naar Indonesië (Jogjakarta). Wow dat drankje met chocolade en avocado was zo lekker!! Ik maakte een mooi film voor Lisette. Het was voor haar verjaardag of voor haar afscheid bij CASCO. De film hete “Finding the Durian”. In Yogjakarta kwamen we samen met kunstenaars over heel de wereld om na te denken over betere samenwerking onderling voor de toekomst. Ik vond het hele programma een beetje problematisch (maar dat was het natuurlijk ook). Ik herinner me ook dat Lisette een presentatie moest geven en dat we tijdens de voorbereiding hiervan allebei heel vaak naar de wc moesten. Hoe kan kan je een brug repareren als je de hele tijd leeg loopt. Lastig. Er is niks meer te vinden over dit programma online maar ja kan Charles Esche gewoon mailen als je meer wilt weten: charles.esche@vanabbe.nl (zijn mail stond op research gate dus mail hem alleen als het gaat om serieus onderzoek). 

Na Casco was het lastig om echt interessant werk te vinden als projectleider, producent. Ik werkte voor Droog Design onder Wendel ten Arve als projectleider aan Urban Play van Scott Sagmeister. Een van de producties die ik onder mijn hoede had was van Stefan Sagmeister. Fantastisch project! Als projectleider en producent moest ik er voor zorgen dat er 150.000 (?) 5 cent munten allemaal blauw gespoten werden aan een kant (dank firma van der Ende). Daarna werden de stuivers in 5 gradaties koper gesorteerd en in een tekst een fraai vormgegeven tekst gelegd op een plein in Amsterdam. Minstens 50 vrijwilligers werken mee aan dit project. Op de nacht van de opening van Urban Play werden alle munten bij elkaar geveegd en meegenomen door koperdieven. Alles vast gelegd op bewakingsbeelden. Een harde les. Na deze productie had ik een halve burnout. Dit kwam niet zozeer door de werkdruk van de 12 producties die gelijk gelanceerd moesten worden maar meer door de edelsheets die ik aan de baas moest tonen over de voortgang van het project.

Behalve slavenwerk voor andere heb ik natuurlijk ook zelf werk gemaakt. Ik deed mee aan BMW- The IX Baltic Triennial of International Art Centre for Contemporary art

Vilnius (CAC) en Institute for contemporary art Londen (ICA). Curatoren: Sofia Hernández Chong Cuy, Raimundas Malasauskas, Alexis Vaillant. Ik presenteerde daar mijn werk BLACK-faded, redone. De BLACK imaginary Dictionary en samen met Nascha Hagenbeek; Men in Black, the daily Invisble. 

Schermafbeelding 2020-12-05 om 06.29.48.png
Schermafbeelding 2020-12-05 om 06.30.04.png

Maaike Gottschal: I’m a weaver. I like the sound of the loom. I like to place the threads very precise. Preferably by hand. Like writing a letter. The weaving combines my love for color, texture, material and space. The handwork gives me time to think and to process. To make decisions when they are at hand. Textile is a language, a very abstract one. Even before there was the written text word textile was used to express all important stuff in live. It is a language: like music. 

Textielfabrique is my Rotterdam based textile studio. In this studio you can learn the full process of creating textiles by hand. My mission is to create awareness on the extremely high potential textiles can have in our culture. In the past textile was an important medium to communicate values, believes, prestige and comfort. Also they believed to be the messengers between earth and sky. Unfortunately textiles moved down on the career ladder to products of zero value/ waste. The best thing I can do as a designer is to pass on my knowledge to others and to provide them with the right tools, knowledge and inspiration. 

Mail me for special requests, questions or to subscribe to my mailinglist:textielfabrique@gmail.com

Textielfabrique cooperates with the Textile Museum, New Institute, Kings of Indigo, Nudie Jeans, Dobotex, By Mölle, Meervilt, Fiber, Less is More and many other fun and inspiring companies and individuals.

もったいない or 勿体無い

Mottainai!

Mottainai, is the Japanese term for conveying a sense of regret regarding waste (material, energy, toughts). “Mottainai!” Roughly means “what a waste!” It is an ancient Buddhist word associated with the idea that objects have souls.


Laten we samen wat bouwen.